صدای سخن عشق

ساعت موبایل که زنگ زد، برش داشتم. بی آنکه سرم را از روی بالش بردارم سری به وبسایت time.ir زدم که همیشه چیزی ارزشمند برای خواندن دارد. یادم نیست چه ولی جمله ای مردافکن از سارتر بود و ته مانده اعصاب درب و داغان و بی خواب از صدای وزوز پمپ همیشه روشن همسایه روبرویی را به باد داد.
در اتوبوس که نشستم وب سایت غزلیات حافظ را باز کردم و این آمد:
يا رب سببی ساز که يارم به سلامت
                                           بــــاز آيــــد و بـرهـا نـدم از بـنـد مـــلامـت
 
خـــاک ره آن يـــار سـفر کـرده بـياريـد
                                              تا چـشـم جـهان بين کنمش جـای اقامـت
 
فـرياد که از شش جـهتم راه ببستند
                                              آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامـت
 
امروز که در دست توام مرحمتی کن
                                              فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت
 
حـالا که من از جـور و جفای تو بـنـالم
                                              بـيـداد لطيفان همه لـطف است و کـرامت
 
ای آنکه به تقرير و بيان دم زنی از عشق
                                              مــا بـا تـو نـداريـم سخـن خـيـر و سـلامـت
 
درويش مکن ناله ز شمشير احبا
                                              کــاين طـايـفه از کـشـتـه سـتـانـنـد غرامت
 
کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ
                                              پیوسته شـد ايـن سـلسـله تا روز قيامت
 
اگزیستانسیالیسمِ خشک و خالی «درست» به نظر می آید اما به مزاج جانی که مزه شوریدگی و بی قاعدگی و بی دلیلی «بودن» و بی حسابی «رویداد» های جهان را چشیده، خیلی سازگار نیست. جام حافظ به جان روزم خورد. تلخی شرابش کامم را شیرین کرد.