روزی که گذر کنی به گورم یاد آور از این "نفیر" و شورم/ پرنور کن آن تک لحد را ای دیده و ای چراغ نورم/ تا از تو سجود شکر آرد اندر لحد این تن صبورم/ ای خرمن گل شتاب مگذار خوش کن نفسی بدان بخورم/ وان گاه که بگذری مینگار کز روزن و درگه تو دورم/ گر سنگ لحد ببست راهم از راه خیال بی‌فتورم/ گر صد کفنم بود ز اطلس بی‌خلعت صورت تو عورم/ از صحن سرای تو برآیم در نقب زنی مگر که مورم/ من مور توام تویی سلیمان یک دم مگذار بی‌حضورم/ خامش کردم بگو تو باقی کز گفت و شنود خود نفورم